امید (۱۳۶۸)

نسخهٔ نخست این تابلو (۱۳۳۸) بعدها از میان رفت و استاد جلیل ضیاءپور در ۱۳۶۸ دوباره آن را کشید.

فریدون مشیری، شاعر نامدار و معاصر ایرانی، به دلیل دوستی عمیق و چندین و چند ساله‌ای که با ضیاءپور داشت، با دیدن این اثر و فی‌البداهه شعری هم‌نام آن سرود و به درخواست ضیاءپور آن را روی کاغذ نوشت و به او اهدا کرد. با خواندن شعر مشیری، می‌توان کاملاً به معنا و مفهوم اثر پی برد.

متن کامل شعر «امید»:
چون به زهر آلوده شد آن آب پاک
ماهیان خفتند بر خاک هلاک
خود نه دریا بود دیگر آن پلید
زهرناکی در پلیدی ناپدید!
جای جای افتاده مشتی استخوان
جای ماهی روی آن زهر گران
تن فرو پاشیده، اما سر درست!
چشم‌ها جان‌دار چون روز نخست
در دل آن زهر، زهر مذاب
چشم‌هاشان همچنان جویای آب
آه باران، آه ای باران پاک
باز کی دریا شود این زهرناک

تقدیم به استاد گرانقدر ارجمند جلیل ضیاءپور
با درود و سپاس بسیار
فریدون مشیری
خرداد ۱۳۶۸