مسجد سپهسالار

تصویر این تابلو در شمارهٔ دوم مجلهٔ خروس جنگی (دورهٔ اول، ۱۳۲۷)، در صفحه‌ای با شمارهٔ ۸، چاپ شده است.

واسازی کوبیستی «مسجد سپهسالار» با دگرگون‌سازی شکل‌های گنبد و برج‌های مناره، و تجزیه و بازآرایی عناصر معماری آن نظیر ورودی اصلی، نماها و ایوان حاصل شده است. ضیاءپور با تکرار خطوط پیرامونی بنای اصلی، سطوح متفاوتی به نقاشی بخشیده و ظاهراً این روش را در پیش گرفته بود تا برای آشکار ساختن هم درون و هم بیرون مسجد، فضای مسجد را حل کند و بیشتر به آن بیفزاید. در این اثر با ایجاد خط و زاویه، کلیت نقاشی دفرمه شده است تا به جای مفهوم، حوزهٔ قدرت نقاشی نشان داده شود؛ کوششی در تداوم تلاش‌های ضیاءپور که مدت‌ها می‌کوشید از آموزه‌های آندره لوت و کوبیست‌ها یک «کوبیسم ایرانی» بسازد. این در حالی است که نشان دادن مسجد با یک گنبد و دو مناره به شیوهٔ کوبیستی خیلی مورد پسند بینندگان سنتی آن دوره قرار نگرفت و زمانی که ضیاءپور در سال ۱۳۲۹ در یکی از نمایشگاه‌های گروهی آپادانا، این اثر را به نمایش گذاشت، بسیاری از دیدن آن خشمگین شدند.